De collectieve arbeidsovereenkomst

De collectieve arbeidsovereenkomst, kortweg cao. Iedereen die een beroep uitoefent krijgt er mee te maken. Sommige mensen hebben dit niet eens door of staan er amper bij stil, maar de cao bepaalt veel. Ze kunnen een grote invloed op ons werk hebben en in verlengde daarvan ook op ons leven. Bijna elke week hoor je wel op het nieuws ‘’cao onderhandelingen lopen vast’’, ‘’werknemers staken vanwege slechte cao’’. Het houdt de gemoederen dus behoorlijk bezig. Maar wat is een cao nou precies? En wat voor effect heeft het op de werknemers?

De cao is een overeenkomst die schriftelijk is gemaakt door verschillende belanghebbenden en partijen. In de regel zijn er drie betrokken partijen bij het opstellen van een cao, namelijk de werkgevers, de werkgeversorganisatie(s) en de werknemersorganisatie(s). De cao moet een bepaalde houvast bieden aan werknemers. Zo moeten hun rechten worden beschermd en zorgen voor goede arbeidsovereenkomsten. Veel sectoren en branches hebben elk hun eigen cao. Zo hebben schilders te maken met een schilders cao. En moeten bouwvakkers het doen met de bouw cao. Logisch dat iedere sector een eigen branche heeft want de behoeften en arbeidsvoorwaarden in elke branche zijn anders.

Als grootste voordeel van een cao wordt genoemd dat een werkgever niet in staat is om de werknemer onredelijke eisen te stellen. Er kan wel onderscheid worden gemaakt tussen cao’s. Zo heb je het minimum cao, tijdens gesprekken kan onderhandeld worden over een beter uitkomst. Bij een standaard cao is er geen contractvrijheid; men zit vast aan de bepalingen uit het cao. Een cao heeft een looptijd van maximaal vijf jaar. Daarna wordt deze via rechtswege opgezegd, waardoor er dus weer onderhandeld moet worden voor een nieuwe cao. Hierbij doen alle partijen voorstellen en wordt er meestal een middenweg gevonden waar iedereen zich in kan vinden.